Vegetable Portraits

“Ik ben vol bewondering voor radicale schending van Giuseppe Arcimboldo tegen gevestigde kunst definities van zijn tijd. Provocerend en vooruitstrevende, zijn portretten handhaven onbetwiste relevantie tot op het heden.”


Dylan Collard

// Age 2
b875e859b54f27820415aa8263376475 28fef3d6fa2b1740e50b9c9bb50ca160 61f378ec943f24bfc60e7fcc2cfb2a75 cb411b39d875cadd72311d9c85c470c8 cb8a887097b15f2e62c593c3eb5268ef
A series of images about the beauty, grace and wonder of age and the elderly.  I’ve spent years photographing derelict buildings and run down Mills, always fascinated by the history of the buildings and the marks left by time.  I wanted to apply this interest to a group of people often marginalised despite the experience, knowledge and wisdom they have to offer.

Erwin Olaf ◊ Picture Imperfect ◊

The acclaimed photographer Erwin Olaf brings a brooding 1950s glamour to his tantalising pictures of women on the verge of an emotional storm. Kate Salter previews his new exhibition in London

For the past four years the inside of the Dutch photographer Erwin Olaf’s studio has been a kind of time warp. Enter the converted church hall on the outskirts of Amsterdam and you enter a world of 1950s American domesticity: ladies with carefully curled hair and twinsets, men in neat raincoats, and interiors filled with sleek mid-century furniture.

Olaf’s three photographic series, called ‘Rain’, ‘Hope’ and ‘Grief’, are all set in a 1950s America of his imagination. To make that imagination come to life requires meticulous attention to detail. For each image a set is built (taking three to four days), period furniture and props must be found, models cast and stylists employed to perfect the look. In fact, the studio takes on the characteristics of a film set, with Olaf as director. The results are photographs that blur the line between cinema and photography and have all the qualities of a film still.

Although Olaf, 49, is one of Holland’s most acclaimed photographers, his work is relatively unknown in England. With the publication of a glossy new book and an exhibition at Hamiltons Gallery in London, which opens this week, that might be about to change. The exhibition, Olaf’s first in this country, will focus on the last of the 1950s-inspired series, ‘Grief’, in which beautiful young men and women are caught on the point of emotional meltdown.

In person, Olaf looks almost as flawless as the models in his photographs, with blue eyes, blond hair, razor-sharp cheekbones and a beaming smile. ‘I had been looking at a lot of books, paintings and films to do with America in the 1950s – Norman Rockwell, Edward Hopper and so on,’ he says. ‘I started thinking that the 1950s and early 1960s was such a beautiful era – how women wore their hair, the clothes, the décor of the houses.’

While many of Olaf’s models may be beautiful, and the interiors immaculate, there is tension and an air of melancholy in the pictures that Olaf says became a theme as soon as he began the first of the series, ‘Rain’: ‘The working title of “Rain” was originally “Happy”, but nothing made me more unhappy than the start of the shoot.’

Olaf had wanted to do something upbeat for the first shot of the series, a scene that captured youthful exuberance and innocence – but it didn’t go to plan: ‘Once everyone was standing there, I was looking through my camera thinking, “This is terrible. It’s pure kitsch what I’m doing.” I was trying to capture a time that didn’t exist anymore. So I sent all but two of the models away and told them to just stand there.’ The result is The Dancing School, an image of two chubby, forlorn teenagers standing motionless mid-dance lesson while rain spatters against the windows. Another in the series, called The Gym, seems even more desolate, with two brooding cheerleaders standing in a deserted gym, rain pouring down outside.

Next Olaf began work on ‘Hope’, which continued the theme of people caught in the moment between action and reaction, although the images are no cheerier than those in ‘Rain’. And while he says he goes to great lengths to create the right atmosphere and aesthetic with each image, what is really going on in Olaf’s photographs is always unclear. The girl in The Kitchen, sitting at a table with an untouched piece of cake, could be on the verge of celebrating; then again, she could be waiting for someone to come back into the room, or wishing she were somewhere else altogether. The young couple in The Hallway might be parting after a row, or about to reconcile. ‘For most of my pictures you don’t know what has happened, because I give you freedom. I want you to make up the story,’ Olaf says.

‘Grief’, completed last year, is the only series in which the models were asked to react to something. Because of this, Olaf says, a lot more depended on their ability to convey emotions in subtle ways. ‘The models are the most important thing because they have to tell the story. You can build the most beautiful set, have the most beautiful hair and make-up, gorgeous costumes, but if the look in their eyes isn’t right, then it makes a bad picture,’ he says. He was particularly pleased with the model Barbara, who is photographed sitting on a stool as she gets dressed. ‘With all the girls in the pictures I just asked them to sit or stand and think about something that might have happened and they’ve just heard the news. From that second I can only stand behind the camera and watch. Barbara decided to pull one stocking only halfway up her leg and to curl her toes in that way. I got goose bumps because I didn’t tell her to do that. There’s so much grief in those toes!’

Looking at the models who feature in ‘Grief’, it’s easy to assume that Olaf is preoccupied with beauty, especially as, judging by photographs of him when younger, he could have been a model himself. In fact, for most of his career Olaf has been known as a photographer who preferred the imperfect, the seemingly ugly and the downright weird. Beauty was something he shied away from in his pictures for a long time, he says, because of his experiences as a boy.

Olaf grew up in the town of Hilversum in the north of Holland, and says he was bullied at school. ‘I could never hide being gay, even when I was six,’ he says. ‘I lived in a little village and wasn’t much loved by the other boys. Boys can sense when someone is different.’ After he left home to study journalism in Utrecht, he began taking photographs. ‘Actually, I’m grateful for what happened to me as a boy, because when I left home I was immediately attracted to an underground world and people who were different.’

In the early 1980s he moved to Amsterdam and began asking ‘extreme types’, as he calls them, to come to his studio to be photographed. In 1988 he won Young European Photographer of the Year for a series called ‘Chessmen’. Compared with his later work, with the coiffured hairdos, pristine costumes and muted stillness, ‘Chessmen’ seems to have come from a very different person indeed. It features rather macabre scenes of bondage, where the cast of characters includes overweight women, dwarfs, giant dildos and a dead chicken.

Ten years later Olaf started to accept commissions for commercial work and in 1998 won the coveted Silver Lion award at the Cannes festival of advertising, for his slick but subversive campaign for Diesel. There were no naked dwarfs this time, but Olaf’s black sense of humour was still present: in the best-known image from the campaign a libidinous granny surreptitiously reaches towards the crotch of a sleeping old man (the advert was for Diesel’s ‘antique dirty denim’ range). The same year Olaf produced his series ‘Mature’, featuring ladies of a certain age in the kind of provocative poses more often seen on the pages of Playboy.

Since then, as well as doing campaigns for Nokia, Microsoft, Heineken and BMW, Olaf has occasionally ventured into the world of fashion photography. ‘I’m less afraid of beauty and fashion now. I never dared to touch it before, because I thought that was the “big world”. Because of that fear I was a little aggressive and wanted to produce pictures that undermined it – different-size women, older women. But in the past five or six years I’ve played much more with beauty.’

For a new series just completed, Olaf has again tinkered with the idea of perfect beauty. This time the young, beautiful models are caught at the moment of blinking, their eyes half closed. ‘There is one school of photographers who photograph “normal” people in natural poses – like the fat people eating ice-cream on a beach in Martin Parr’s pictures. I don’t like those kinds of photographs because I think the photographer feels superior to the subject. On the other side there is the high-gloss, fashion photography where everything is perfect. I don’t like that, either, so I have tried to find a middle ground.’

As he nears his 50th birthday, perhaps youth and beauty are on Olaf’s mind more than ever before. ‘In the end,’ he says, ‘beauty is just wrapping. And it doesn’t last.’

// Link

Erwin Olaf ◊ Rain Hope Grief Fall ◊

Vanaf Separation werd Olaf genuanceerder. Thema’s als kwetsbaarheid en eenzaamheid kwamen centraal te staan in zijn series Rain (2004), Hope (2005), Grief (2007), Fall (2008),Dusk (2009), Dawn (2010) en Hotel (2010).

Met een intiem opgezette expositie toont het Fotomuseum Den Haag Erwin Olafs (1959) nieuwste serie Fall. Portretten worden afgewisseld met gestileerde stillevens van bloemen en planten. Verder zijn de vanaf 2004 ontstane fotoseries te zien, evenals de films Rain (2004) en Le dernier cri/The Latest Fashion (2006). Tijdens de expositie komt de vraag op óf en hoe Fall aansluit bij de vorige series.
Erwin Olaf werkt sinds de tachtiger jaren zowel commercieel als autonoom. Zijn werk construeert hij rondom een gekozen thema. Hij wordt bekend met zijn fantasierijke ensceneringen, overdaad, erotische elementen, (cynische) humor en maskerades. De serie Rain (2004) breekt compleet met de kenmerkende Olaf iconografie. Alles draait nu om gestileerde eenvoud, bescheiden kleuren en simpele en bovendien herkenbare decors. Hierna verwijst zijn werk voornamelijk naar de Amerikaanse jaren vijftig en eenzaamheid. Het zijn Rain, Hope (2005) en Grief (2007) die getoond worden naast Fall.
De fotoseries worden chronologisch getoond. Ondanks de verschillen is er een samenhang. Het zijn grotendeels verhalende foto’s, die hun inhoud danken aan het hoofdthema. In Rain draait alles om de beklemmende sfeer waarin Olaf’s personages zijn neergezet. Wat er ook gebeurt, het leven trekt tergend langzaam voorbij en aan de regen komt nooit een einde. De kunstenaar lijkt de series ook in kleur te willen onderscheiden en daarmee het karakter ervan onderstrepen; Rainis vrij grauw, Hope vertoont veel warme bruine kleuren en bij Grief domineren koele pasteltinten.
In Hope worden in gedachten verzonken mensen getoond, een ieder hopend op eigen geluk. Zo is er de foto van twee jonge boksers, staande in de ring, beiden hopend op een overwinning. Olaf speelt met het clichématige Amerika en met een satirische vorm van nostalgie. De personen uit Grief zijn in grote en lichte, strak ingerichte ruimten. Opvallend is de nergens ontbrekende witte vitrage. Ze zijn allemaal alleen, huilen en lijken vergeefs te wachten of te hebben gewacht op hun afspraak.

Fall wordt in het Fotomuseum apart van de andere series in een donkere, bijna sacraal verlichte ruimte getoond. De forse portretten en stillevens (141 x 106 cm) komen op die manier intens over. Opvallend is dat bij Fall het verhalende element ontbreekt, terwijl dit bij de andere series wel het geval was.

Voor deze serie koos Olaf voor meer  abstracte achtergronden. Geen gedetailleerde decors, maar een achtergrond van bijvoorbeeld kurk en marmer of een gordijn. Het ondersteunt in kleur en structuur, maar leidt niet af. Alles is ingetogen, de fotograaf wil terug naar de basis lijkt het. De focus van de verstilde portretten ligt op de torso’s en gezichten van de jongens en meisjes. Ze worden afgewisseld door planten en bloemen in sobere vazen. Deze afwisseling geeft het geheel iets meer rust, maar het belang van de stillevens wordt niet helemaal duidelijk.

De modellen wenden hun gezicht af en hebben halfgesloten ogen, hierdoor verraden zij geen enkele emotie. Hun kleding is eenvoudig en het lichaam is deels ontbloot. Ze zouden kwetsbaar moeten zijn. Dat zijn ze niet, ze zijn afstandelijk, ongrijpbaar. Het is knap hoe Erwin Olaf de boel zo op de kop zet.

Ondanks de mooie presentatie komt Fall niet zo goed uit de verf. De opbouw van de expositie doet  ernaar verlangen, de bezoeker loopt van serie naar serie om te eindigen in deze speciale ruimte. Het stelt echter teleur, juist omdat de andere series zo’n indrukwekkend geheel vormen. Fall wordt door het museum gepresenteerd als vierde in de serie Rain, Hopeen Grief. Door de presentatie wordt dit idee echter ondermijnt. De samenhang wordt verbroken door de afgezonderde ruimte. Wel sluit Fall aan in de verdere versobering van Olaf’s werk.

Een foto hoeft niet verhalend te zijn, een interessant beeld heeft zijn eigen betekenis én een werk mag louter eyecandy zijn. Het gevaar van een oninteressant maniertje schuilt dan echter snel om de hoek. Buiten het herhalende element van de ogen zegt de serie niet zoveel. Het lijkt niet uit te maken of Olaf nu drie of tien portretten had gemaakt. Fall kost het moeite zijn eigen betekenis te genereren.

Grief_1 Grief_2 grief-irene-72dpi_web 6853-3 6853-2 6853-1
// Link

Erwin Olaf ◊ Paradise Portraits ◊

Erwin Olaf’s kunst visualiseert de impliciet van onuitgesproken, het hoofd gezien,  typisch gemakkelijk weerstaan van ​​documentatie. Olaf’s handelsmerk is om maatschappelijke vraagstukken, taboes en burgerlijke conventies aan te pakken in een zeer gestileerde en sluwe methode om het beeld te maken. Met zijn vlijmscherpe esthetische intuïtie, verbergt Olaf opzettelijk  zijn thema’s, zodat de kijker moet de initiële verhulling in Olafs fotoserie accepteren. Maar in het einde, mist zijn onconventionele stijl nooit dramatische visuele en emotionele impact.Bij het verzorgen van de landschappelijke en bliksem ontwerp, en de uiterste perfecte compositie te leveren in zijn typische, onberispelijk ‘Olafian’ manier, samen met zijn passie voor feilloos concipiëren scenario’s, vangt Olaf levendig de essentie van het hedendaagse leven.

Paradise Portraits
Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.44.34 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.44.26 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.44.19 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.44.13 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.44.01 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.43.52 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.43.43 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.43.34 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.43.17 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.43.09 Schermafbeelding 2013-11-30 om 16.43.02

Erwin Olaf – Homoseksualiteit

Erwin Olaf, zelf homoseksueel, is ook bekend als voorvechter van homo-emancipatie. Een van de dingen waar hij zich aan stoort is dat er negatief wordt gereageerd op intimiteit tussen homo’s op straat. In mei 2010 raakte hij betrokken bij een incident in Amsterdam rond een negatieve bejegening van zoenende homo’s door Noord-Afrikanen.

In augustus 2012 kwam Olaf in het nieuws door een conflict met een snackbarhouder die hem had verzocht niet voor zijn snackbar te zoenen met zijn vriend. Daarop organiseerde Olaf een demonstratieve kiss-in voor de snackbar, die ook werd bezocht door wethouder Carolien Gehrels. Tijdens deze gelegenheid spuugde hij GeenStijl verslaggever Tom Staal in het gezicht nadat deze hem naar eigen zeggen langdurig had getergd. Olaf gaf in eerste instantie aan absoluut geen spijt te hebben van deze actie. In tweede instantie betuigde hij toch zijn spijt en vertrok uit de klankbordgroep voor hoffelijkheid in Amsterdam waar hij sinds september 2011 zitting in had.




You animal, You! ◊Charlotte Cory◊

You animal, You! ◊Charlotte Cory◊

Charlotte Cory’s fotografische collages, vakkundig herwerken van Victoriaanse fotografische visitekaartjes, het lijken intrigerende korte verhalen, die kijkers uitnodigen om te speculeren over de gebeurtenissen achter de foto. Door het creëren van zeer subversieve beelden van het menselijk lichaam met dierenkoppen, creëert ze een visioen van de negentiende eeuw, een spannende post- darwinistische alternatief universum waarin dieren duidelijk de leiding zijn. In het begin brengt het je aan het lachen , maar dan begin je jezelf te denken ….

Verzamelen van ‘Cartes de visite’ was een rage in de Victoriaanse tijd, genaamd “Cartomania”. Het was de Facebook van zijn tijd. Miljoenen werden geproduceerd en zijn nu grotendeels waardeloos . Cory combineert deze aangrijpende beelden met portretten van opgezette dieren uit musea en haar eigen collectie. Met het hergebruik van deze onteigende beelden en lange – dode wezens , heeft ze hen allemaal een nieuw leven ingeblazen. Helderder, kleurrijker, interessanter en meer verontrustend dan voorheen.