Claude Cortinovis ◊ Nameless

Keitelman Gallery stelt heel graag de derde solotentoonstelling van de Zwitserse kunstenaar Claude
Cortinovis voor.
De kunstwereld is uiterst veeleisend en vraagt van kunstenaars een aanzienlijke productie die
beantwoordt aan zijn eisen. Cortinovis zet echter in op de tijd: hij maakt maar enkele werken per
jaar. Het werkproces, de duur ervan en het ritueel dat erbij hoort zijn wezenlijke parameters in zijn
oeuvre. Het is alsof hij de tijd wil vatten en de maat wil nemen van de effecten van uitzetting die tijd
in stilte voortbrengt.
Claude Cortinovis presenteert in deze tentoonstelling hoogstens een tiental nieuwe werken, van
onderwerp schijnbaar eenvoudig, maar met een ontzaglijke verfijning in het detail.
Het gaat om tekeningen die uit duizenden vierkantjes bestaan (“gerasterde” tekeningen, zoals die van
de renaissancekunstenaars, die met deze compositietechniek verhoudingen en perspectief van elk
nieuw onderwerp trachtten te vatten), door Cortinovis verduldig verschillend ingekleurd met behulp
van ingeïnkte stempeltjes.
Daaruit komen beelden voort die er “gepixeld” uitzien, zoals we ze uit de digitale wereld kennen,
behalve dat ze niet door machines zijn geproduceerd maar door traagzame handenarbeid, die in haar
spoor talloze onvolmaaktheden nalaat, even zovele nuances, manieren om aan het beeld een trilling,
een incarnatie mee te geven.
Daar, op het macroscopische niveau, is de reflectie van de kunstenaar ook precies verankerd. Vertrekt
hij immers van “mechanische” – en overigens immateriële – fotografische beelden (een vragend oog
in close-up, tegelijk intens aanwezig en anoniem, of vrouwenportretten met gelijksoortige
onderzoekende blik, gevonden bij een fotoautomaat), dan doet hij dat om ze een vreemd en
onwaarschijnlijk bestaan te verlenen in het hart zelf van de tekening. Het gaat om de afwezigheid van
een persoon, maar tegelijk om de aanwezigheid van zijn beeld. En diezelfde paradox ervaren de
toeschouwers van Cortinovis’ oeuvre: afhankelijk van de afstand of de nabijheid tot het werk is de
waarneming geheel anders, veeleer abstract of veeleer fotografisch.
Claude Cortinovis schrijft zich in een domein in dat enerzijds door de pointillisten en de
impressionisten is verkend en anderzijds door de conceptuele fotografische school van de jaren 1980
(bij uitstek en exemplarisch vertegenwoordigd door Thomas Struth). Maar wat zijn wezenlijke
eigenheid uitmaakt (naast de a priori onverwachte vereniging van die twee artistieke stromingen in
zijn werk) komt voort uit de toevoeging van een existentiële component in zijn onderzoek. De vraag
naar de aan/afwezigheid van beeld en onderwerp wordt immers altijd gesteld in verhouding tot
personen en plaatsen die de kunstenaar zelf frequenteert alvorens ze onherroepelijk verdwijnen – een
ervaring waarmee hij niet alleen staat: worden wij als menselijke wezens niet allen geconfronteerd zo
niet met verlies dan toch met verwijdering en ballingschap? Die opvatting sluit des te beter aan bij
onze tijd daar zij ook tot uiting komt in de ervaring die we hebben met nieuwe technologieën en
vormen van migratie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s