Word op schandalige wijze oud met deze guide van i-d

Ja, ik was daar. En daar. En daar ook. Waar is daar? Overal waar esthetiek, lawaai, verdoving en jongens waren, overal waar de flitsende discolampen flitsten waar epileptici voor gewaarschuwd worden. Op meer humoristische, nostalgische momenten noem ik het ook wel de ‘scene’: die rare, samenzweerderige, fashionable, internationale, genetwerkte, feesten-tot-de-dood plek waar ik al sinds mijn 14e woon. Als je dit leest woon je daar waarschijnlijk ook, en niemand van ons wordt er jonger op. Van baby-ravers tot bejaarde punkers, we zijn allemaal verenigd in een zoektocht naar het innovatieve, aangestuurd door de shock van het nieuwe, met ontzag voor het baanbrekende en unieke. Een van de ergste dingen aan het rondzweven aan de randen van de ‘scene’, is dat je je snel zult realiseren dat het laatste gesprek tussen jou en een andere bejaarde scene-er veel dichterbij is dan je wilt. Dat de jeugd in je omgeving je toeknikt met een vleugje vermaak vermengd met een vleugje medelijden. Het verleden is een interessante plek om te bezoeken, maar geen plek om te wonen. Hier zijn tien tips om op heel schandalige wijze oud te worden.
word-op-schandelijke-wijze-oud-met-deze-guide-van-i-d-1418311917

10: Begin zoals je wilt eindigen
Begin met een schandalige jeugd, zoals ik deed. Leraren stroopten woordenboeken af in hun zoektocht naar woorden om mij te omschrijven: onverbeterlijk, non-conform, vroegrijp. What-ev-ah. Nadat ik op mijn eerste dag op de kleuterschool kwam opdagen met een pruik op dachten mijn klasgenoten dat ik een enorme freak was, en ik moet zeggen dat niks dat ik daarna in de klas deed hen teleur heeft gesteld. Later voelde ik ook weinig affiniteit met dezelfde studenten op mijn burgerlijke Amerikaanse school die regelrecht uit een John Hughes-film leek te komen. Op diezelfde school was ik getuige van een nachtmerrie van homogene overeenstemming waarin iedereen bereid was te settelen voor een wit hekje om de toekomst, die leek te bestaan uit het strijden om saaie banen en relaties met de onuitstaanbaren en onneukbaren. Er moest iets beters te doen zijn, een andere manier van leven. En die was er. Terwijl ik me verloor in boeken, films en muziek bewoog ik mezelf downtown waar ik de wereld vond van edgy stijlmagazines en de Britse muziekpers, en waar ik gelijkgestemden ontmoette. Via feestjes, nachtclubs, platenzaken, punk/rock-huisfeestjes en een gezond gebrek aan respect voor de status quo vonden nieuwe beelden, woorden en slimme, gedreven mensen hun weg naar mijn bestaan.

9: Popscene, oh yeah!

De mensen die je in je jonge jaren in donkere hoekjes ontmoet zouden weleens wereldberoemde artiesten, beroemdheden, ontwerpers of rocksterren kunnen worden – of ze sterven jong en mooi en worden door velen gemist. Heel soms is beiden voor één persoon weggelegd, en er is niets triester dan het verloren potentieel van iemand die eens uitblonk in briljant zijn en het nooit heeft kunnen waarmaken. Het begint met een belofte. Ik weet nog hoe ik me als tiener voelde toen ik de popgroepen mocht ontmoeten die de stad bezochten – in de meeste gevallen kon ik de groep alleen zien spelen als ik een uitnodiging voor de soundcheck wist te ritselen. De meeste bands gaven maar wat graag toe, blij om iemand te hebben met wie ze over muziek, cultuur en politiek konden praten. Ik begon te geloven dat de normale regels in dit wereldje niet van toepassing waren – er waren geen gesprekken over crèches, huizenprijzen, pensioenen of zorgverzekeringen. Niemand las er de krant. Je leert hoe je betaald kunt krijgen voor het doen van de dingen waar je van houdt. Je leert het verschil tussen jezelf verkopen en jezelf laten misbruiken. Vergeet ondertussen nooit te noteren wie je ontmoet hebt en waar, want je zou ze nog weleens nodig kunnen hebben.

8: Het verschil tussen mode en stijl
Een belangrijke memo: mode markeert momenten met kleding, stijl overstijgt die momenten. Wel blijft kleding er altijd toe doen. Dressing up draait om het zoveel mogelijk plezier hebben met je kleding aan, en het voelt heerlijk om de modedans even geleid te hebben, ook al was het maar een fractie van een seconde. Want waar stijl leidt, zal de mode gevolgd worden door de massa. De meeste mensen die ik ken geven om precies deze reden de voorkeur aan een vogue-bal in plaats van de Vogue. Stijlvolle mensen geven de modewereld ideeën die ze kunnen kopiëren voor hun collecties, en dat is een service die meestal gratis wordt gebruikt onder het mom ‘inspiratie’. Wat de keytrends van dit jaar ook zijn, het is veel belangrijker om een garderobe bij elkaar te shoppen die bij jouw persoonlijkheid past, om kleding te kopen die met zorg en aandacht werd gemaakt. Want wie wil zijn geld besteden aan iets dat iedereen al kocht, en aan iets met een beperkte levensduur door slechte kwaliteit? Er doet een verhaal over mij de ronde dat altijd op de lachspieren werkt wanneer mijn familie weer eens bij elkaar komt: blijkbaar weigerde ik als kleuter tijdens shoptripjes met mijn moeder en haar zus, om zelfs maar kleren te passen die slecht gemaakt waren en waarvan de zomen niet recht waren. Ik zou het zelfs op een gillen hebben gezet toen iemand me in iets van polyester probeerde te wurmen. Een andere keer, op 7-jarige leeftijd, werd ik eens in een geïmproviseerde jurk en met vegen lippenstift gevonden terwijl ik door de buurt rende en riep dat ik een dragqueen was. Maar deden we dat niet allemaal?

7: Soms is het moeilijk om een vrouw te zijn
Tammy Wynette had gelijk, maar we zijn inmiddels een beetje over de hele ‘Stand By Your Man’-instelling voor vrouwen heen gegroeid. Meer dan twee generaties van vrouwen groeiden op met de voordelen van het feminisme. Toch blijft ‘ik ben geen feminist, maar…’ een bekende roep voor het soort meisje dat betaalt voor botox of paaldanslessen zonder dat ze zich afvraagt hoe erg ze daardoor lijkt op een vrouwelijke vrouwenhater. De waarheid is dat meisjes heersen: toen ik 15 was kwamen er een paar punkrock-meisjes voorbij die me redden van de hel die groepsdruk heet – iets waarvoor ik ze eeuwig dankbaar zal zijn. Onze generatie was de Riot Grrrl-generatie: confronterend, door gitaren geleid en geen gemaar over ons feminisme. We wilden geen revolutie waarop we niet konden dansen. De mannen die we kenden raakten zo verward en overstuur dat ze vertrokken op een lange reis naar voetbal-Neverland met hun kopie van FHM Magazine. Het is raar dat we ons vandaag de dag minder bezighouden met seksuele politiek en meer met de persoonlijke ontwikkeling van ons vrouwen, ons uitslovend in de sportscholen waarvan we nooit dachten dat we er een abonnement op zouden nemen, en diëten volgend die we opdeden in vrouwenbladen, geschreven door mensen die denken dat een ‘job’ iets is dat een plastisch chirurg op ons gezicht doet.

6: Kies een briljante sparringpartner
Hiervoor zal je waarschijnlijk flink wat kikkers moeten kussen. But just because I’ve kissed doesn’t mean I’ll tell!

5: Rebel With A Cause
Soms komt de keuze voor je outfit aan het begin van de dag neer op: Audrey of Katharine? Katharine Hepburn was een intellectueel die de volledige controle had over haar eigen imago en die haar eigen projecten selecteerde, wat de gevolgen ook waren. Als dochter van een dokter en een feminist was Katharine Hepburn haar tijd ver vooruit – seksueel ambigu en vaak bespot om haar onvermogen of weigering om aan de maatstaaf te voldoen. Ze droeg chique mannenkleding en ver voordat Yves Saint Laurent dat deed vond ze le smoking uit. Toch wist ze dondersgoed Chanel van Schiaparelli te onderscheiden toen ze in 1932 naar Hollywood kwam. Tijdens de Koude Oorlog en daarna zou ze vervolgens naar voren treden als linkse patriot – geen wonder dat Amerikanen als ikzelf haar zo missen. Audrey is naar de achterbank verplaatst na een decennium lang het onderwerp van eerbetonen te zijn geweest – van Japanse meisjes die onder het mes gingen om haar grote kawaii ogen te krijgen tot de meer recente tragedie van Victoria Beckham in jongensachtige kleding die zwaar ongepast is voor zulke enorme tieten. Als tiener ben ik bijna een jaar lang een wandelend eerbetoon aan Katharine geweest, en er waren vele incarnaties om uit te kiezen. Voor mij was het niet heel vergezocht om me zo te kleden; toen andere meisjes borsten groeiden, groeide ik in plaats daarvan een paar scherpe jukbeenderen.

4: Het leven komt met een soundtrack
Muziek is de toegankelijkste en belangrijkste kunstvorm, vooral als je op de beat van een andere drum danst. Ik groeide op met mixtapes die vol liefde in elkaar waren gezet en me vaak werden toegestuurd door hopeloos verliefde of seksueel verwarde jongens, die de nummers gebruikten om iets speciaals en persoonlijks te zeggen. Ik reageerde in natura en de headrush die ik voelde als mijn interne jukebox bleef hangen werd nog aangenamer gemaakt door de lengte van de playlist. Liedjes lopen parallel aan mijn levenspad en horen bij eerste liefdes, late nachten en vroege openbaringen. Muzikanten en songwriters hebben dit altijd begrepen en de beste van hen schrijven dan ook in de eerste plaats voor zichzelf – bestand tegen de druk van de markt, omdat ze weten dat de mainstream uiteindelijk wel aan zal haken.


3: Heb je alles al eens gezien?
Dat jij kunt zeggen “been there, done that”, geeft jou nog niet het recht om jongere generaties te vertellen hoe zij hun keuzes wat betreft drugs, vrienden of kleding moeten maken. Klagen over verandering – of erger nog, de jeugd vertellen dat hun innovaties alleen maar heruitvindingen zijn van de hoogtepunten van jouw generatie – doet niet alleen afbreuk aan creativiteit, maar laat je vooral klinken alsof je iemands vader of moeder bent. Mijn eigen vader en moeder houden op dit punt dan ook wijselijk hun mond – het duurde eeuwen voordat ik erachter kwam dat ze eigenlijk gepensioneerde scene-ers zijn die het enorm betreuren dat ze te oud en verantwoordelijk zijn geworden om nog deel te nemen aan Summers of Love, en dat ze groepen als de Rolling Stones en de Beach Boys in kleine clubs hebben zien spelen lang voordat de wereld hen zou leren kennen. Mijn vader herkent nog altijd elke blues jam-sample in hip-hopplaten. Mijn moeder vertelde me nooit “niet de deur uit te gaan in die kleren” – haar tactiek was om me wanneer ik thuiskwam met kringloopkleding de kast op te jagen door te zeggen dat ze een maand eerder een tas met precies zulke kleding had weggebracht…

2: Je ne regrette rien!

Twee jaar geleden, oververmoeid en onder druk, crashte en burnde ik zo duidelijk en publiekelijk, dat mijn enige optie was om al vechtend en gillend in een ziekenhuis te worden opgenomen om bij te komen van wat celebrities “overspannen” noemen en wat de rest van ons een “zenuwinzinking” noemt. Alles wat ik hierover te zeggen heb is dat excentriek gedrag dat in de scene als hartstikke rationeel wordt gezien voor iedereen daarbuiten compleet belachelijk lijkt. En dan dus niet in de laatste plaats voor de dokters en zusters wiens baan het is om geestelijke problemen te behandelen. Het is verschrikkelijk neerbuigend om te horen te krijgen hoeveel van de groten der aarde aan tijdelijke of permanente geestelijke ziekten leden, terwijl je helemaal uit je plaat passief voor je uit zit te staren door medicijnen die je onder dwang moest nemen omdat ze die pillen wanneer je ze weigert gewoon in je aars zullen duwen. Toen ik eenmaal weer buiten stond was ik doodsbang voor de dingen die mijn collega’s over me zouden zeggen, en voor het eerst in mijn leven had ik mijn twijfels bij alles wat ik voorheen leuk vond aan mezelf. Nu ben ik vergevingsgezinder voor mezelf: je kunt veilig stellen dat iedereen een keer voor zo’n crisis komt te staan in het leven. Als je geluk hebt.

1: Fade to grey
De keuze om de natuur op een paar aspecten haar gang te laten gaan is in de eerste plaats heel bevrijdend geweest. En mijn haar is ook nog eens spot on met de trends van deze winter. Je kunt met alles en iedereen de discussie aangaan, behalve met de tijd. Ouder worden is meer dan de onverbiddelijke mars in de richting van een rollator – het draait om het zelfverzekerd genoeg zijn om je eigen sterfelijkheid te omarmen en om voor alles en iedereen waarvan je houdt te zorgen. Ouder worden hoeft niet te draaien om gewrichtspijn. Ik ben alleen al bijzonder verbaasd dat ik het leven tot hier overleefd heb, want het was niet altijd zo makkelijk als het lijkt. Gelukkig zal mijn belangrijkste accessoire nooit uit raken – enthousiasme.

I-D.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s