Peter Granser ◊ J’ai perdu ma tête

Introduction by Andrea Filippin

«There are words that sound too narrow and finite, underlying the real nature and complexity of their meaning, words that are nothing but codes, in an exercise of comfortable simplification. “Insanity” is one of them. Peter Granser opens countless windows on a world that is unknown – and consequently feared, set aside, intentionally or not but perhaps for the specific purpose that forgets its existence – and he does so by replacing words with photography. The first communication is what we put in place for ourselves when we try to interpret what is around us, even before we attempt any form of sharing, and words come later, to rethink what is the origin of our own experience, that is purely perceptual. It is when words fail, when they cannot be lined up and rearranged, that we feel inadequate when facing a world where we think we don’t belong, while it is our own world, though ruled by a logic that is much more simple and basic as to be disarming. It’s up to the viewer looking out of the windows that Peter Granser opened, it’s up to us to dig below the surface, and deprive us of the rules now settled in our communication, to catch the slightest gap between what exists and what we only choose to call real.»

http://www.urbanautica.com/

 

Boekrecensie: J’ai perdu ma tête

Wat is waanzin? Niet het plezier, ongeloof en vrolijk wanneer muren vallen of voetbaldoelen; maar de bodemloze, zieken, rare waanzin – hoe ziet het eruit? Anders zouden de kortste samenvatting van de antwoorden van de fotograaf Granser zijn. Granser maakte in de gesloten afdeling van een Franse psychiatrie beelden die nu zijn gepubliceerd in een heerlijk eigenzinnige boek: “J’ai perdu ma tête” (Editie Taube, 34 €). Het is een zeer stille meditatie over mentale toestanden anders dan de bekende, normale, vertrouwd zijnde. Een prentenboek, het meest uitgebreide deel van niets. Op gewoon wit papier, naar een verbeelding die kan aangeven worden als de verminderde beeldcirkel. Portretten, stillevens en bizarre hoofden, waarschijnlijk zelfportretten van de protagonisten.

Andreas Lange, Stuttgarter Zeitung, juli 2014

 

Link –

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s